Sprawy, które prowadzę

Przygotowałem projekt uchwały Rady Dzielnicy z wnioskiem o wpisanie budowy nowych pomostów, tablic informacyjnych i elementów edukacyjnych do budżetu miasta oraz Wieloletniej Prognozy Finansowej.

W marcu 2026 r. ZZM oddał nowy stalowo-drewniany pomost. Na Łąkach pojawiły się również nowe ławki i kosze. To konkretny, widoczny rezultat wieloletnich starań wielu osób.

Zainicjowałem projekt, pozyskałem partnerów i zgody gospodarzy obiektów, przygotowałem bezpieczną formułę zwiedzania oraz uruchomiłem pilotażową trasę dla mieszkańców i turystów.

22 sierpnia odbyła się pierwsza pełna wycieczka dla 16 osób. Projekt działa; kolejnym krokiem jest stały kalendarz wejść i stopniowe włączanie następnych obiektów.

Organizuję kolejne akcje, angażuję wolontariuszy i partnerów, zgłaszam zatory do Wód Polskich oraz łączę sprzątanie z kajakami, warsztatami i marszobiegiem Trash Run.

Z rzeki regularnie znikają opony, worki odpadów i duże gabaryty, a zgłoszone przeszkody trafiają do zarządcy cieku. Następny krok to stały system szybkiego zgłaszania i udrażniania Dłubni.

Konsekwentnie nagłaśniam brak dokumentacji, kieruję wnioski do miasta i ZZM oraz zgłosiłem uwagi do przygotowywanego opisu zamówienia: szerszy obszar opracowania, przebieg tras, skan 3D i konsultacje z konserwatorami, muzeum oraz Dzielnicą XVIII.

Miasto zabezpieczyło środki na przygotowanie dokumentacji w latach 2026–2027. ZZM pracuje nad zakresem opracowania i zadeklarował ponowne konsultacje po uzupełnieniu uwag. Dopiero kompletna dokumentacja otworzy drogę do robót.

7 lipca wystąpiłem do GDDKiA, UMK, UMWM, RDOŚ, służb konserwatorskich i ZZM. Wnioskowałem o pomiary i modelowanie hałasu oraz porównanie zieleni izolacyjnej, ukształtowania terenu, wałów i krajobrazowych zabezpieczeń akustycznych. Projekt uchwały otrzymał druk nr 493.

Sprawa weszła do korespondencji międzyinstytucjonalnej i do prac nad rewitalizacją. GDDKiA wskazała mapę hałasu do 30 czerwca 2027 r., a UMWM analizę przy kolejnej aktualizacji programu. Teraz potrzebne są pomiary przy Kopcu i wspólna wizja ochrony.

Zgłosiłem potrzebę audytu ustawień sygnalizacji i wydłużenia zielonego światła dla pieszych, wskazując własną obserwację oraz powtarzające się sygnały mieszkańców.

Oczekuję na weryfikację programu sygnalizacji przez zarządcę. Celem jest taki czas przejścia, aby pieszy nie był zmuszany do biegu ani pozostawania między jezdnią a torowiskiem.

Przygotowałem projekt oparty na zasadzie: najpierw rzetelna dokumentacja i konsultacje, potem etapowa realizacja. Zakres uwzględnia zieleń, dojścia i dojazdy, miejsca postojowe, małą architekturę, odwodnienie i możliwą mikroretencję.

Projekt przeszedł weryfikację i znalazł się na liście do głosowania. O jego realizacji zdecydują mieszkańcy Krakowa w głosowaniu od 11 do 28 września 2026 r.

Przygotowałem projekt uchwały, analizuję miejskie opracowanie i publicznie wskazuję jego ograniczenia. Wnioskuję o planistyczne zabezpieczenie rezerwy oraz etapowe badanie wariantów, również krótszego odcinka w kierunku rejonu Szymańskiego lub Rzepakowej.

Miejska analiza nie rekomenduje dziś pełnej linii do Kościelnik w badanym wariancie, ale pozostawia przestrzeń do dalszych analiz. Następny krok to ochrona korytarza przed zabudową i powiązanie go z koleją, P&R, autobusami i rozwojem terenów pracy.

Przygotowałem projekt wniosku o wpisanie zadania do budżetu i WPF, występowałem o wyceny oraz stanowiska ZDMK i konserwatora. Wcześniejsze projekty BO potwierdziły możliwość dalszego analizowania lokalizacji.

Zadanie nie ma potwierdzonego finansowania. ZDMK dopuścił miejsca postojowe pod warunkiem ochrony zieleni i uzgodnień, a konserwator wskazał możliwość równoległych, ogólnodostępnych stanowisk. Potrzebne są koncepcja, odpowiedzialna jednostka, harmonogram i budżet.

Opisałem koncepcję i zgłosiłem ją do prac nad szerszym zagospodarowaniem rejonu Kopca Wandy i Fortu Mogiła. W uwagach do ZZM wskazałem potrzebę wyznaczenia przebiegu tras, połączenia obiektów i konsultacji z właściwymi instytucjami.

ZZM zadeklarował uzupełnienie i ponowne skonsultowanie opisu prac. Następny krok to wpisanie trasy do dokumentów i projektów miejskich oraz zbudowanie partnerstwa Krakowa, Dzielnicy XVIII, zarządców fortów i branży turystycznej.

Byłem referentem projektów uchwał dotyczących remontu odcinków od os. Szkolnego 33 do 1–2 oraz od 1–2 do bloku nr 3. Oba projekty Rada Dzielnicy przyjęła jednogłośnie.

Uchwały potwierdzają formalne poparcie Dzielnicy, ale nie są jeszcze finansowaniem inwestycji. Kolejny etap to wpisanie zadań do budżetu lub WPF oraz przygotowanie dokumentacji.

Koordynuję sprawę, zbierałem propozycje mieszkańców, prowadziłem rozmowy o stronie artystycznej, technicznej i finansowej oraz szukałem partnera mogącego wesprzeć realizację.

Po blisko roku przygotowań potrzebna jest jednoznaczna decyzja zarządcy, potwierdzenie wykonalności i realny harmonogram. Do czasu uzyskania tych dokumentów projekt pozostaje w toku.

Jako członek Komitetu i zastępca przewodniczącej przekazuję postulaty mieszkańców, analizuję dokumenty oraz zabiegam o to, aby konkretne podwórka, zieleń, usługi i dziedzictwo Nowej Huty były widoczne w programie miasta.

Komitet działa jako forum opiniodawczo-doradcze, nie jako inwestor. Efektem mojej pracy ma być przekładanie zgłoszeń mieszkańców na rekomendacje i miejskie działania.

Przekazałem temat Komisji Sportu Rady Miasta Krakowa i publicznie apeluję do kandydatów oraz władz miasta o jednoznaczne poparcie rewitalizacji. Pokazuję, że nie trzeba zaczynać od wizji i dokumentacji, lecz zabezpieczyć środki na przygotowane zadanie.

Potrzebne jest wpisanie finansowania do budżetu miasta i Wieloletniej Prognozy Finansowej oraz utrzymanie ciągłości działania obiektu, aby mieszkańcy nie zostali bez dostępnego basenu odkrytego.

Nagłośniłem różnicę statusu prawnego i zabiegam o pełne wyjaśnienie jej skutków. Po stanowisku konserwatorskim wskazałem najważniejsze pytanie praktyczne: z jakiego źródła zostanie sfinansowany konieczny remont Kopca.

Potrzebne jest jednoznaczne stanowisko miasta i służb konserwatorskich: czy wpis może zostać rozszerzony, a jeżeli nie — jaki mechanizm finansowania zapewni zabytkowi realną ochronę i remont.

Opisałem problem na konkretnych przykładach oraz wskazałem potrzebę stałego programu współpracy miasta ze wspólnotami i spółdzielniami — obejmującego audyty, uzgodnienia, finansowanie i remonty ciągów faktycznie używanych publicznie.

Kraków potrzebuje jasnego mechanizmu współfinansowania takich prac i wskazania, kto prowadzi sprawę od zgłoszenia do realizacji. Dostępność nie może zależeć wyłącznie od niejasnego przebiegu granicy działki.

Opisałem rozbieżności między mapami a oficjalnymi adresami oraz publicznie przedstawiłem propozycję nowej patronki, osadzoną w kulturze i historii miejsca.

Najpierw potrzebne jest uporządkowanie danych w mapach i miejskich rejestrach, a następnie konsultacja propozycji z mieszkańcami i instytucjami oraz — jeżeli będzie poparcie — uruchomienie formalnej procedury nazewniczej.

Przedstawiłem publicznie kierunek reformy i rozpocząłem pracę nad argumentami finansowymi oraz raportem „Silne Dzielnice Krakowa”.

Potrzebne są rzetelne wyliczenia, szeroka koalicja rad dzielnic i decyzja Rady Miasta. To propozycja ustrojowo-finansowa dla całego Krakowa.

Zgłaszam rozwiązania dla Placu Centralnego, Alei Róż i osiedlowych podwórek oraz postulat jednego miejskiego koordynatora odpowiedzialnego za łączenie inwestycji z retencją.

Kolejny krok to miejski standard projektowy: nawierzchnie przepuszczalne, ogrody deszczowe, niecki retencyjne i obowiązek analizy wody opadowej przy inwestycjach.

Nagłośniłem problem „więźniów czwartego piętra” i zaproponowałem miejski mechanizm wspierający audyty, dokumentację oraz możliwe technicznie inwestycje poprawiające dostępność.

Potrzebny jest program dla całego Krakowa, z kryteriami społecznymi, pomocą techniczną i montażem finansowym dla wspólnot i spółdzielni.

Od 2024 r. publicznie analizuję warianty metra i wskazuję potrzebę powiązania go z tramwajem, koleją, autobusami i parkingami P&R.

Miasto powinno projektować jeden zintegrowany system, a nie odrębne inwestycje. Wschodnia część Krakowa musi być uwzględniona już na etapie rezerw terenowych.

Przygotowałem praktyczny zestaw informacji o numerach alarmowych, komunikatach RSO i RCB, schronach oraz domowej karcie awaryjnej.

Potrzebna jest czytelna miejska mapa, regularna edukacja oraz spójna informacja dostępna także dla seniorów i osób bez aplikacji mobilnych.

Zabieram głos w sprawie miejskiego ośrodka i „dzikiego SOR-u”, podkreślając równocześnie potrzebę uczciwych konsultacji lokalizacji z mieszkańcami.

Celem jest trwały system dla całego miasta, ze wskazanym operatorem, finansowaniem, całodobowym kontaktem i procedurą współpracy służb.

Łączę wieloletnie działania terenowe z postulatem renaturyzacji, ochrony ujścia, tworzenia mokradeł oraz uporządkowania ciągu spacerowo-rowerowego.

Potrzebne są decyzje planistyczne, współpraca Krakowa z Wodami Polskimi i etapowy projekt obejmujący cały ciek, a nie pojedyncze fragmenty.

Przedstawiłem koncepcję nowohuckiej filii programu Symbioza oraz możliwe powiązanie jej z ochroną rzeki i edukacją terenową.

Kolejny krok to analiza lokalizacji, programu i partnerów oraz wpisanie zadania do polityki edukacyjnej i inwestycyjnej miasta.

Opisałem ideę połączenia Kopca Wandy, Fortu Mogiła i tras dojścia wspólną narracją, oznakowaniem oraz ciągami pieszo-rowerowymi.

Projekt wymaga porozumienia zarządców terenów i zabytków, ochrony krajobrazu oraz włączenia do dokumentacji rewitalizacji otoczenia Kopca.

Jestem pomysłodawcą wydarzenia i współtworzę jego kolejne edycje wraz z partnerami społecznymi i instytucjonalnymi.

Strawa jest działaniem cyklicznym. Celem jest zachowanie jakości programu, bezpieczeństwa i autentycznej więzi z dziedzictwem Nowej Huty.

Zainicjowałem wydarzenie realizowane przez Fundację Ecotravel z udziałem lokalnych środowisk i „Babek z Nowej Huty”; pierwsza edycja odbyła się w 2025 r.

Przygotowywana kontynuacja ma rozwijać formułę bez kopiowania poprzedniej edycji i angażować kolejne osoby przechowujące lokalne tradycje.